Eeuwige liefde op Prattenburg

Het was vroeger een Veense gewoonte. Jongelui gingen in het weekend fietsen of wandelen op Prattenburg. Met vrienden en vriendinnen ging je daar naartoe om te kletsen en je kwam er vaak bekenden tegen. Irene (82) en Rik (83) vertellen hun verhaal. In 1960 hebben ze elkaar ontmoet op Prattenburg en nu, in 2026, hebben ze hier op de natuurbegraafplaats een plek gereserveerd.

“De jongens zaten op het hoekje en ik kwam met nog twee vriendinnen aangefietst. Toen we voorbij fietsten, riepen de jongens, ‘Hey meiden!’, en zo raakten we aan de praat.”

Irene vertelt verder en Rik begint te glunderen: “Hij trok de stoute schoenen aan en vroeg: ‘Zullen we anders vanavond afspreken?’ We spraken met z’n allen af en zochten die avond een rustig plekje op om gezellig samen te kletsen. Met de andere twee koppels is het niks geworden, maar wij hebben nooit meer afscheid van elkaar genomen.”

Samen een leven opgebouwd

Die eerste ontmoeting groeide uit tot een leven samen. In 1964 gaven Irene en Rik elkaar het jawoord en ze zijn inmiddels al 66 jaar samen.

Wat hen toen in elkaar aantrok, is in al die jaren alleen maar verdiept. “Hij was lief,” vertelt ze. “Er was gewoon iets… een aantrekkingskracht die je niet uit kunt leggen.” Rik herinnert zich vooral haar verlegen blik waar hij voor was gevallen.

Samen bouwden ze een leven op en werkten zij een groot gedeelte van hun leven zij aan zij in hun dierenspeciaalzaak.. Ze zijn dankbaar dat ze samen gezond zijn gebleven. Met kinderen en kleinkinderen om hen heen kijken ze tevreden terug. “Hier vind je wat en daar laat je wat,” zegt Irene nuchter. Rik glimlacht: “Maar het allerbelangrijkste? Dat ik haar heb ontmoet. Mijn grote liefde. En dat is ze nog steeds.”

Een bewuste keuze voor de toekomst

Toen het onderwerp natuurbegraafplaats ter sprake kwam, waren ze het snel met elkaar eens. “Het voelt hier gewoon goed,” zegt Rik. “En het ontzorgt de kinderen, zij hoeven straks geen graf te onderhouden.”

Maar het is meer dan dat. De rust, de natuur en het eeuwige karakter van de natuurbegraafplaats sluiten perfect aan bij hoe zij het leven en het afscheid zien: natuurlijk en in verbondenheid met de schepping. Rik zegt: “Het is mooi in de natuur, eeuwigdurend, en het meest natuurlijke wat bij de dood past.”

Het geeft ze een gevoel van rust om te weten dat hun plek gevonden is. Een plek die voor hen al zo lang betekenis heeft, krijgt daarmee een nieuwe laag. “Het cirkeltje is rond,” vertelt Irene. “Dit is de plek waar we elkaar hebben leren kennen, en dit is straks ook de plek waar we samen onze laatste rustplaats hebben.”

Dankbaar terugkijken

“Met de zon in onze rug kijken we terug op ons leven samen,” zegt Irene. Dankbaar voor wat geweest is en met vertrouwen in de toekomst, laten zij zien dat geduld, dankbaarheid en aandacht voor de schoonheid om ons heen het leven bijzonder maken.

Wat ze hopen dat mensen meenemen uit hun verhaal? Eerbied voor de natuur, verwondering over de schepping en het besef dat het leven, met al zijn hoogte- en dieptepunten, de moeite waard is om met aandacht te leven. Want juist in die eenvoud en dankbaarheid ligt, zoals zij het hebben ervaren, een diep geluk.